غمگنانه

...

آسمان — Sat, 14 Jan 2012 18:03:32 GMT

به لعنت خدا هم نمی ارزد

اگر کسی به عمد دوستت داشته باشد.

...

آسمان — Sat, 14 Jan 2012 18:01:50 GMT

به من فکر نمیکنند

به خودم فکر نمیکنم

جدیدا این خانه خیس چقدر تنگ شده است.

محاکمه اثری فوق العاده از نعمت مرادی

آسمان — Sat, 24 Dec 2011 19:49:28 GMT

محاکمه

به گردنه لواسان رسیدیم ،در تصمیمی که گرفتم نباید تردید کنم.باید همین غروب کار را تمام کنم.عوضی نکبت چرا خاموش شدی-استارت می زنم فایده ای ندارد.پیاده می شوم اخرین بلندای کوه، شلوغی این همه ماشین ،این گردنه لعنتی، عمق این دره ،ان قوطی حلبی، همه چیز واقعا خنده دار است گیج شدم، گیج گیج فقط باید سر این گردنه فریاد بزنم، با تی پا به جان ماشین می افتم.پیرمردی که لاغریش را داخل پا لتو ریخته، به طرف من امد.

عمو جان-کر-مشکلی بیش اومده؟

نمی دونم چرا یهو خاموش شد؟

با هزار و یک بدبختی ماشین را بغل جاده پارک میکنم

جوان بیا فعلا کنار اتیش خودتو گرم کن ،یه استکان چای تو این هوای پاییزی می چسبه.

کجا!

دارم میرم اونور جاده

حالا لب دره ایستاده ام و به پایین دره نگاه می کنم

باید برگردم پیش پیر مرد

برگشتی

بخاطر تو برنگشتم اما..........اما پیرزنی کنارش نشسته ،به من خیره شد.من هم به دست های سیاه او زل زدم.دلم میخواست حرف بزنم.به پیره مرد بگویم امده ام به کمک یکی از همین دره ها ام جلواین پیره زنی که گردو ها را پوست می کند.نه دو تایی با هم حرف می زنند ،به زبان سورانی-البته کمی با زبان ما فرق می کند.اما می فهمم پیره زن چشمش را به سوی قاطر ها که از بالای جاده بایین می امدند چرخاند.

لبخند زد و گفت:یادته اون موقع قاطر ها را اماده میکردی-شبانه از مرز رد میشدم.

بیشتر موقع هاتلویزیون و جاروبرقی می اوردم.چند نفر از مردم ابادی قاطر نداشتن تلویزیون ها را به کولشان می بستند، کول بری می کردنف سخت بی، کمر درد و هزار بد بختی ،کار دیگری نداشتن مثل خود من

یه شب مرز شلوغ شد، هر کاری کردیم نشد که نشد همه داشتن بر می گشتن، پشت صخره ها قایم شدیم، مامورها کمین کرده بودنن، کاک محمود یکی از سربازان رو شناخت.پسر کاک احمد بود.

پیره زن یه تیکه چوب داخل آتش انداخت و گفت کدوم احمد!

احمد مریوانی نه، نه احمد چای فروش، مدتی طول کشید آمد گفتم کاک گیان چی شد

گفت:فایده ای ندارد کاک، مرز بهم ریخته

دست هایم را روی آتش به هم می مالم، پیره زن سه ته چای میریزد ،پیر مرد از روی گونی گردو کتابی را برداشت، کتابی از کافکاست محاکمه

با تعجب گفتم کتاب میخونی

جوانی ها آره، اما الان کمتر

واقعا مال خودته

آره مال خودمه، هر کی میتونه کتاب بخونه جوون

گفتم:شما چی

گفتم:من به خاطر همین، حرفم را قطع کرد و گفت:باورم نمی شد ،تو خیالم نمی گنجید که یک گردو فروش هم کافکا بخواند همانطور که چای میخورد گفت:کافکا از شانزده سالگی با زدن مییخک قرمز به یقه اش اعتراض خود را به اتریشی ها ابراز کرد

پیره زن نگاهی از روی خشم پیره مرد می کند و لب هایش را می گزد

از روی صندوق بلند می شوم، به سمت دره می روم، نگاهی به پایین دره می کنم ، بر می گردم روی صندوق می نشینم.بیره مرد با سنگی بای راستم را نشانه می رود-نگاه می کنم.متوجه حشره ای

می شوم که از روی کفشم به سمت مج بایم می آید حشره را برت بعد زیر با له می کنم.

پیره مرد نیشخند موزیانه ای نثارم می کند

مگه تو هم از این ها می کشی

ممکن بود نیشم بزند

بلن شد به طرفم آمد

چه کاره ای!

بد بخت

خندید پس آن ماشین،

مال یکی از دوستاست-امانت گرفتم

از خودت بگو

گفتم:دروازه غار یه اتاق مجردی گرفتم، زندگی نیست یه جور مرگ تدریجی ،اومدم تا خودمو توی دره پرت کنم زدگی یه جورایی داره رو سرم سنگینی می کنه پیره زن با گوشه روسری آ سر چشمانش را پاک کرد، لبخند تلخی زد و یه حبه قند به من تعارف کرد و گفت:روله بخور تا مزه دهنت عوض بشه قند را توی دهانم گذاشتم به فکر فرو رفتم،پیره مرد گفت:چی شد تلخ بود خندید بیره زن گفت قند من

گفتم:هم قند تو هم خاطره اش

بچه که بودم مادرم صبحونه بهم نون و قند می داد ،نون و سر چراغ نفتی برشته می کردم از خونه می زدم بیرون کنار یه دیوار آجری ترک خورده وای می ایستاذم.آفتاب تو صورتم می خورد، شروع می کردم به خوردن از صدای خر خر کردن قند زیر دندان لذت می بردم.بیره زن گردو های پوست کنده را داخل ظرف شیشه ای می انداخت:روله همین آقا تو معلم بود.اخراجش کردن. حسابی با شعبان بی مخ و طیب شاخ به شاخ شده بود.بیره زن کتاب را روی گونی انداخت و گفت:می خواستم بچه هارو با تاریخ کشورشون آشنا کنم. تو بگو وظیفه یک معلم تاریخ چیه

غیر از اینه به پایین جاده نگاه کردم.قاطر ایستاده بودند.پیرمردی سیگاری......... و گفت ما توی هر سین دلیلی برای ماندن نداشتیم.برگشتیم و لایتمون بیر زن چند تا گردو از داخل گونی آورد و گفت نزدیک مرز، آبادی شیخ صله دو تا قاطر گل سنگی با سقف کوتاه تیر چوبی به ما دادن – روله خونه ما هم مث بقیه خونه ها بود.پیره مرد داد زد شب ها می رفتیم.سبیده دم صبح بر می گشتیم به طرف...

پیرمرد رفت و عینکش را با گوشه ی روسری پیر زن پاک کرد.پیره زن تو حرف شوهرش پرید.

یکی از روز های خیلی سرد زمستون بود روله،دندون رو دندون بند نمی اومد – درسته یادمه کراس گل گلیمو پوشیده بودم سر ون ابریشیمو دور سر بیچیده بودم میخواستم برم از قنات واسه قاطر ها آب بیارم که دیدم اهالی روستا دوره اش کردن حس بدی داشتم روله ،پیره مرد گفت تا خواستم حرفی بزنم.ماموسا اکبر با بیل زد توی سرم و خون سر و صورتمو شستشو داد.پیر زن گفت دیدم اوضاع خراب رفتم از پشت رف برنو برداشتم یک تیر هوای انداختم و گفتم ((و گیسه داکم اگر دست له با خطا که ین ام تیره له ناو زگه تان خالی که م)) ماموسا ترسید بقیه هم عقب رفتن ماموسا گفت بارو بندیلو ببند و از این آبادی برو ما نمی خوایم بچه هامون سر را جیف تو از بین برن. پیره مرد شانه اش را از جیب پالتو بیرون کشید و شروع با شانه کردن سبیل های سفیدش کرد.سرش را به سمت دامنه کوه چرخاند گفت کژال شیر زنی بود که بشتم ایستاد وتا الان هم تنهام نذاشته بیره مرد استکان چای را از روی زمین بر می دارد و به دست پیرزن می دهد.بلند می شوم و به طرف دره می روم.لب دره ایستاده ام و به پایین دره نگاه می کنم.

نعمت مرادی

...

آسمان — Wed, 21 Dec 2011 20:14:36 GMT

درون دشت های تنهاییم

پیدایی

تمام رنج های کشیدنی

از فصلهای پاییزیم

پیدایی

چگونه ریشه زدی بر این کویر عمیق؟

در این سقوط احساس

به گودال تنهایی

خسوف ناگهان تو

خروج بی رویه رویایی

منم باعث کوری زمین

شروع خلقت واژه های درد

چگونه به گونه گونه ام خندیدی؟

تو را رنج می کشم

تو را نفس نفس زدم

به روی بوم تنهایی

کشیده شد دردهای دوریت

وه

چه رویایی!

ببین چقدر آتشم به تب

تو آن خلاصه مهرو عطوفتی

کمی به دست گیر قلب شکسته را

بکوش

گوش نگیر از حوادثم

از این جیر جیر طناب خسته

،دور خواهشم

نه طعم ناب آغوش مرا کسی ندیده است

بیا به کشف طعم ناب من

بیا

روز مرگی

آسمان — Fri, 11 Nov 2011 16:31:36 GMT

دوباره

بدون تو

شروع روز تلخ

سرکشیدن روز مرگی

ایست قلبی تمام شعر ها

خیابان پر تردد بی روح

می بیند پیرمردی،

چشمهای خواب آلود رهگذران را

سکه های محبت

در خیابان پرسه میزنند

گرسنگی سگ های ولگرد

گلوی خراش خورده دعوای دیشب:

-آزادی دو نفر!!

صد نفرهم بیایند

ما اسیر زندان خودمانیم

در این فرسودگی

مدام قدم می زنم

انگار

جامانده ام از تو

بوی تند سیگار های ناشتا

از دهان غریبه های آشنا

چشمهای گود افتاده

از بی خوابی بدهی

حتی کرکره ها هم

حال بالا رفت ندارن

صدای ناله اشان

پاره میکند

چرت رهگذران نشسته را

هنوز

اشک های دلگرفتگی دیشب

له می شود

زیر پای عابران

چقدر در من تردد می کند

این مسیر تکراری

ایجاد شبهه وجود من است

اتلاف جوهر این خودکار

صبح

هیچ وقت مهربان....

بیا

آسمان — Fri, 14 Oct 2011 18:39:20 GMT

بیرون بیا

ترسیده اند

تمام

تیر های تفنگ،شکارچی

وعشق

بر بلوغ باران ابرها

بارور می شود

بیرون بیا

خط کشی میکنم

صفحه دریا را برای نوشتنت

اشک ریخته ام

برای شستن

بال های فرشتگان دوشت

تا من بیا

از بس تورا نرفته اند

بامن غریبی می کنند

این کوچه ها

اینجا هوا

بی عطر تو

بوی نفس نمی دهد

وغنچه های باغچه

ترسیده اند

گل

نمی شوند

برمن بیا

افتاده ام

تا به دامان زمین

پائین ترین

خانه ام

گودال تب

از اوج

بی خبرم

از بال

نقش

آفتاب

بی من نرو

این راه،

افسانه است

پشت نقاب بره ها

دندان تیز

دستان خیس از خون شب

چنگ می زند

حلق تمام شعر های خسته ام

بر گردن شهر است

ووووووووووووووای

حتی طناب دوریت.

بهانه کودکانه ام

آسمان — Fri, 9 Sep 2011 13:51:17 GMT

بهانه کودکانه ام

پیرهن دریا

دکمه های صورتی گوش ماهیت را باز کن

برای رسیدنم

پارو نمیزنم

بر قایقی از رنگ

برای صیدت

نکند

پوست دریا زخمی شود

موج های مهربان

برای ایجاد این هماهنگی نمناک

مرا به تصویر سرخ لبان دور ببرید

به جایی که التماس میکند به ماه

خورشید برای از دست ندادن ماجراجوییم